Waarom beginnen aan een CircuLerende Samenleving?

Met de wijsheid van Simon Sinek start deze post: begin met waarom. Waarom een CircuLerende Samenleving? Niet langer leren we alleen op school, maar overal en altijd. In plaats van wegwerpproducten circuleren materialen continu. Er is geen scheiding meer tussen afval en grondstoffen, afval zijn grondstoffen. Hiermee is alles letterlijk met elkaar verbonden. Zo zijn er ook geen werkgevers of werknemers meer. De tegengestelde belangen zijn opgelost door beiden te verenigen in een coöperatieve vorm, de werknemers zijn tegelijkertijd de werkgevers. Maar waarom zouden we dit allemaal willen? In het kort: wereldwijd welzijn. Voortbordurend op de wijsheid van Ricardo Semler stellen we onszelf driemaal de vraag waarom. Waarom wereldwijd welzijn?

Door de corona uitbraak is het duidelijk geworden dat er geen lokale problemen meer zijn, lokale problemen hebben wereldwijd impact. (Denk globaal, onderneem actie lokaal) Het nastreven van welvaart heeft ons niet gelukkiger gemaakt, sterker nog we zitten op een exponentiële curve van groei, die nodig is om dit systeem aan de praat te houden. Dit leidt alleen maar tot uitputting van onszelf en de planeet en is niet houdbaar. Tel daarbij op dat armoede bestaat bij de gratie van rijkdom, dat armoede evenredig is aan de weelde van de rijken is en het is niet meer dan logisch dat we in een onhoudbare spagaat raken. Als welvaart niet ons gemeenschappelijk doel is, wat dan wel? Wat willen we wel? Ik zou graag welzijn zien, mensen die gelukkig zijn en ook snappen dat het niet vadertje staat is die voor hen zorgt, maar volwassenen die verantwoordelijkheid nemen en opereren binnen een systeem, dat dit stimuleert en aanmoedigt: wereldwijd welzijn. Laten we dat einde voor ogen houden.

Maar als we allemaal gelukkig lopen wezen waarvoor leven we dan? Dat brengt me bij de derde waarom vraag: Waarom leven we? Nu komen we ook echt tot de kern volgens mij. Ik kan je een antwoord geven wat voor mij klopt, zinvol is. Het is vooral een vraag die we ons gezamenlijk mogen stellen en collectief beantwoorden. Even terzijde; politiek is hier niet het startpunt voor, maar een uitwerking van ons collectieve zingeving. Zelf ben ik enorm geïnspireerd door Alan Watts, die het mooi uiteenzet:

Het bestaan, het fysieke universum is in wezen speels. Er is geen noodzaak voor, het gaat nergens heen. Het heeft geen bestemming waar het naartoe moet. Dit is het best te begrijpen door een analogie van muziek. Want muziek als een kunstvorm is in essentie speels. We zeggen:  je speelt piano, niet je  werkt piano  Waarom? Muziek verschilt van zeg maar reizen. Als je reist probeer je een bestemming te bereiken. In muziek echter, gaat het niet om het eindpunt van de compositie. Als dat wel zo was, dan zouden de beste componisten diegenen zijn die het snelste spelen. Er zouden dan componisten zijn, die alleen maar sluitstukken schrijven. Mensen zouden naar een concert gaan om een knallend slotakkoord te horen, want dat is het einde. Hetzelfde geldt voor dans, je richt je niet op een bepaalde plek in de kamer waar je moet eindigen. Het hele punt van dansen is de dans. 

Ons onderwijssysteem leert ons echter iets heel anders over ons dagelijks leven. We hebben onderwijs dat een compleet andere indruk geeft. Alles wordt gescoord en gerangschikt en we stoppen een kind in een gebouw en zeggen, m.b.v. een puntensysteem, kom maar, kom maar, nog een stapje vooruit. Zo ga je naar groep 1 en 2 en als je daarmee klaar bent, ga je naar de volgende groep en zo naar het volgende jaar, en de volgende en de volgende. Dan ben je klaar met de basisschool en ga je naar de middelbare school en het komt dichterbij, bijna daar, dan ga je naar een opleiding, een hogeschool, een universiteit. En uiteindelijk kom je in de bekende grote wereld terecht. En dan kom je in een drukte terecht waar je verzekeringen probeert te slijten en je moet een quotum halen. En je haalt dat quotum, en nog steeds komt het ding eraan, je bent er bijna. Het succes waar je voor werkt en dan op een dag word je wakker. Je bent 40 jaar en je zegt jeetje, het moment is daar, ik ben er. En je voelt je niet heel anders dan je tot dan toe gevoeld had. Kijk naar de mensen die leven om met pensioen te gaan, zoveel mogelijk sparen. En dan als ze 65 zijn en geen energie meer hebben en min of meer impotent zijn, liggen ze te verrotten in een verzorgingstehuis. Omdat we simpelweg onszelf de hele tijd voor de gek hebben gehouden. We dachten dat het leven een reis was, een pelgrimage met een serieus doel aan het einde. En je moest hoe dan ook bij dat einde komen, succes, de hemel na je dood of wat dan ook. Maar we misten het hele punt, het was iets muzikaals, en het ging erom te zingen of te dansen zolang er muziek speelde. Zie ook deze post op LinkedIn.